naar Willie....
naar Willie....
Monte da Eira...
Monte da Eira...
Vila Sol...
Vila Sol...

Meu amado Portugal

Het is zondag 27 oktober en ik sta zoals gebruikelijk vroeg op. Nu niet om mijn email te beantwoorden, excel berekeningen te maken, te werken aan de website, te tekenen of de krant te lezen, maar om mijn koffer te pakken voor de buitenlandreis die ons naar het  zuidelijkste deel van Europa zal brengen en die tevens de eindstrijd van de jaarcompetitie zal zijn.  Het gaat  ook een nieuwe winnaar opleveren die een jaar lang de begeerde beker mag houden en wiens naam voor eeuwig op de beker zal prijken met het jaartal 2013.

 

Ik heb die dag de tijd want Pieter en Anneke zullen mij pas om kwart voor drie ophalen om gezamenlijk naar Schiphol te rijden.  Zoals altijd levert inpakken dilemma’s op en ik kies, aarzel en verander voortdurend totdat ik het idee heb genoeg kleding voor de diverse gelegenheden te hebben ingepakt. Als Pieter stipt op tijd voor mijn deur staat, neem ik afscheid van Margarita en terwijl we de hoek om rijden staat ze ons uit te zwaaien alsof ik een wereldreis maak en ik besef dat we meestal samen vertrekken.

 

De ontmoeting met de andere Heeren op Schiphol is zoals altijd vrolijk, we drinken een biertje en bestellen, alsof we net van de golfbaan komen, bitterballen.  Het inchecken is, zoals gebruikelijk, hectisch en verwarrend maar noodzakelijk voor onze ogenschijnlijke veiligheid. Na ruim drie uur en veertig minuten landen we op Faro waar we worden opgehaald door een bus die ons naar hotel Dom Pedro de Vilamoura brengt, een rechthoekig neoclassicistisch gebouw dat zeer comfortabel oogt. De kamers zijn prima en na het uitpakken moet er natuurlijk nog gegeten worden. Het buffet wordt afgekeurd en we gaan op pad! Martin’s kennis van Vilamoura en de gehele Algarve zal ons de hele week goed van pas komen en door Han’s organisatietalent loopt alles op rolletjes. We eten bij een Aziatisch restaurant aan de Rua Marina en ik hoor niemand klagen. Dat begint dus goed.

 

Maandag staan we weer fris op en ontbijten samen in de ontbijtzaal waar roerei, pancakes, muesli en cruesli, fruit,  verschillende jus, koffie, thee en lekkere broodjes onze magen vullen en maken een lunchpakketje voor een volle dag op Pinhal, dat een mooie  baan blijkt met brede fairways, ‘paraplu’ dennen (weet niet echt hoe ze heten) en vooral veel ruimte,   Het zal een lange dag worden waarin duidelijk wordt dat we een moeilijke start maken. Pieter wordt met 25 stableford punten winnaar van de dag.

 

Die avond eten we in de Pizzeria Casavostra aan de Avenida 5 de Outubro ( op 5 oktober 1910 veranderd Portugal door een staatsgreep in een republiek). Het is een gezellig druk restaurant  met een interessante Italiaanse keuken, ongedwongen sfeer en goed publiek.

 

Na een golfdag volgt een rustdag en de bus brengt ons naar Sagres  de meest zuidelijke kustplaats van de Algarve. Het is einde seizoen en rustig. We moeten even zoeken voordat we een restaurant vinden dat geopend is. In de haven waar vissers bezig zijn de kreeftenmanden schoon te spuiten vinden we een prima restaurant met uitzicht over de baai vol met vissersboten en zeiljachten. Het eten is er eenvoudig maar lekker. Ik eet heerlijke gevulde inktvis die niet, zoals vaak, taai is maar  ‘al dente’ gekookt. Niet iedereen is even gelukkig met zijn keuze merk ik. Na de lunch gaan we naar Cabo de São Vicente, een schiereiland waarop de vuurtoren die in 1901 is gebouwd  de meest zuidelijke plek in Europa markeert. Het waait hard en heeft iets magisch. Hier vertrokken de Portugese ontdekkingsreizigers voor het grote avontuur dat Portugal roem en rijkdom zou opleveren.

 

Op woensdag spelen we op Millennium. Alweer zo’n plaatje. Hier en daar steken we een weg over naar een volgende hole, maar de prachtige huizen langs de fairways maken onze wandelingen aangenaam en interessant. Ook deze baan bevalt prima en is wat toegankelijker met minder bomen op de fairways. De winnaar van die dag is Martin, die de leiding in het toernooi neemt met 30 stablefordpunten. De strijd gaat nu tussen Zeger en Martin. De verschillen zijn nog minimaal en er kan dus nog van alles veranderen.

 

Op donderdag, de tweede rustdag, drinken we koffie in het mooie en gastvrije huis van Martin aan de  Pinhal golfbaan. Het uitzicht is fantastisch en op het terras genieten we van Pasteis de Nata (een met crême gevuld gebakje met een dun gebrand suikerlaagje) en heerlijke koffie.  Die middag lunchen we in het Portugese achterland in een idyllisch gelegen restaurant in Loule. Monte da Eira blijkt een uitstekende keuze te zijn. Als ik later terugkijk op Tripadvisor blijkt het een certificaat van uitmuntendheid voor 2013 te hebben.

 

En de laatste dag, de dag van de golfwaarheid, breekt aan. Wie gaat er uiteindelijk winnen. De verschillen zijn klein en alhoewel Martin nu een kleine voorsprong op Zeger heeft, kan er nog van alles gebeuren. Zeger heeft een mooie afslag, waarmee hij de door Han georganiseerde longest drive verdient, maar zal het genoeg zijn om een hogere score te halen.

 

De laatste dag spelen we op Vila Sol Pestana Golfresort, waar superlatieven tekort schieten. Prachtige boompartijen, enigszins geaccidenteerde fairways, lange holes met interessante vergezichten, we vergeten soms dat golf ook een wandelsport is, en uitdagende approaches. Martin die een matige eerste negen speelt, komt de tweede negen helemaal terug en haalt uiteindelijk toch weer 30 stablefordpunten. Zeger (die overigens niet in mijn flight zat en die ik dus niet helemaal heb kunnen zien spelen) haalde uiteindelijk nog 21 punten, maar daarmee was de strijd gestreden. Martin eindigde op de eerste plaats met 26,3 punten en Zeger met 24,5 punten.

 

Dat werd  natuurlijk op de bonte avond door Pieter gedeeld met de aanwezige clubgenoten die nog niet op de hoogte waren van het eindresultaat. Han, die onze week  op voortreffelijke wijze had gekleurd door twee maal een  “neary” en de “longest drive” aan de competitie toe te voegen had prijzen voor de winnaars. Hijzelf had de “neary” op nog geen meter van de vlag waarna hij een birdey maakte.  Ook Pieter maakte een prachtige birdey op een ingewikkelde par 3 na een tien meter lange put. Verder kon Pieter melden dat Joop de speler met de minste slagen was over het speeljaar 2013 met een gemiddelde van 119 strokes per wedstrijd.

 

De strijd was beslist maar die avond stond ons nog iets moois te wachten. Martin had gereserveerd  in Willies Restaurant. De in Duitsland geboren eigenaar  kok, Willie Wurger, is in de Algarve sinds 1980 maar begon zijn eigen restaurant in 2000 en kreeg een Michelin ster in 2006 die hij nog elk jaar met verve verdiend.  Zijn centraal Europese keuken is geraffineerd en complex. Alles smaakt zoals het moet. Mijn kalfsvlees in een lichte madeirasaus was voortreffelijk, de perfect gestoomde minigroente heerlijk. Een feest!

 

Vroeg op, inpakken en wegwezen! Aan alles komt een eind, ook aan een prachtige week met de Heeren van het Gooi. Han was een voortreffelijke buitenlandvoorzitter die alles tot in de puntjes geregeld had, een heel werk, bijgestaan door de ervaringsdeskundige Martin die duidelijk de weg weet in de Algarve.  Heeren heel veel dank namens ons allen!

 

ldl/5nov13/